Τρίτη, 17 Μαΐου 2011

Συνέχεια του παραμυθιού....


Σήμερα συνεχίζω το παραμυθάκι μου για το ψαράκι, γιατί μου το ζήτησε η αδελφή μου η Φλώρα.


«Δεν αντέχω άλλο! Δεν καταλαβαίνω γιατί δεν κάνουμε τίποτε και απλά περιμένουμε να συμβεί το μοιραίο. Τόσες φορές φώναξα, πρότεινα να φύγουμε και να βρούμε ένα άλλο μέρος που θα έχει αρκετό φαγητό για όλους μας. Όλοι με κοιτάτε με απορία και μετά με μαλώνετε, χωρίς να μου εξηγεί κανείς, γιατί δεν πρέπει να φύγουμε από δω που γεννηθήκαμε.»
«Να πάμε πού; Η λίμνη είναι τεράστια, αλλά έχει πολύ επικίνδυνα μέρη. Το ξέρεις ότι στην άλλη όχθη ζει ένα τεράστιο καλαμάρι, που μας περιμένει με ανοιχτό το στόμα, για να χορτάσει !»
«Εγώ πιστεύω ότι είναι το ίδιο επικίνδυνο, να ζούμε εδώ. Να πεινάμε και να γνωρίζουμε ότι σε λίγο καιρό το φαγητό δεν θα φθάνει να τρώμε ούτε δυο φορές την ημέρα. Γι’ αυτό και εγώ θα φύγω μόνος μου.» είπε και γυρνώντας την πλάτη του, κολύμπησε προς το σκοτεινό βυθό μακριά από τους υπόλοιπους. Η αδελφή του δεν προσπάθησε να τον σταματήσει, γιατί δεν πίστεψε ούτε για μια στιγμή ότι εννοούσε αυτό που της είπε. Του κούνησε το πτερύγιο της θυμωμένα και έκανε μια απότομη στροφή κολυμπώντας προς την πέστροφα που συνέχιζε να λέει την μεγάλη ιστορία της λίμνης στα μικρά ψαράκια.

Η αλήθεια ήταν ότι καθώς απομακρυνόταν κολυμπώντας, δεν πίστευε ούτε ο ίδιος αυτό που δήλωσε πριν από λίγο. Καθώς όμως σκεφτόταν το θυμωμένο πρόσωπο της αδελφής του, ξαφνικά ένοιωσε ότι το νερό τώρα ήταν πιο παγωμένο από ότι γνώριζε μέχρι σήμερα. Τίναξε τα πτερύγια του και συνέχισε να κολυμπά. Κάποια στιγμή, σταμάτησε και έκανε έναν κύκλο, γύρω από τον εαυτό του. Επικρατούσε σκοτάδι. Δεν μπορούσε να διακρίνει τίποτε μακρύτερα από ένα μέτρο απόσταση. Και τότε ήταν που άρχισε να φοβάται. Πρέπει πραγματικά να είχε απομακρυνθεί αρκετά από την οικογένειά του. Θεωρούσε μάταιο να προσπαθήσει να γυρίσει πίσω, γιατί απλά δεν γνώριζε πού ακριβώς βρίσκεται το πίσω. Κι έτσι βρέθηκε τώρα ακίνητος, κουρασμένος και πολύ φοβισμένος.
Καθώς έπλεε εδώ και ώρα, προσπαθώντας να ξεκουραστεί, χωρίς όμως να κοιμηθεί, είδε μπροστά του μερικά σκουληκάκια που προσπαθούσαν να βγουν από μια τρύπα στο βυθό. Σε δευτερόλεπτα, ένοιωσε ξανά δυνατός. Φαγητό! Και μπορούσε να το φάει, χωρίς να τον μαλώσει κανείς. Θα έτρωγε όσα σκουλήκια ήθελε, μέχρι να νοιώσει την κοιλιά του γεμάτη. Χαμογέλασε και κολύμπησε σα σφαίρα με ανοιχτό το στόμα κατ’ ευθείαν πάνω στα σκουληκάκια. Σταμάτησε μόνο όταν ένοιωσε ότι η κοιλιά του ήταν σα μπαλόνι έτοιμο να σκάσει. Τώρα έπρεπε να βρει ένα ασφαλές μέρος να κοιμηθεί. Μπροστά του βρισκόταν ένας βράχος γεμάτος με φύκια και λουλούδια του βυθού. Έκανε ένα γύρω για να ερευνήσει μήπως κρυβόταν κανένα μεγάλο ψάρι μέσα, και αφού ένοιωσε σιγουριά, με το κεφάλι του και τα πτερύγιά του, άνοιξε χώρο και χώθηκε βαθιά κοντά στις ρίζες του. Εκεί το νερό ήταν λίγο πιο ζεστό. Έκλεισε τα μάτια του, χορτάτος αλλά καθόλου ευτυχισμένος. Σκέφτηκε την αδελφή του και τα υπόλοιπα ψάρια που τώρα θα τον έψαχναν με αγωνία. Ήταν σίγουρος όμως ότι κανείς δεν θα απομακρυνόταν τόσο πολύ για να τον βρει. Στο τέλος αποφάσισε να κοιμηθεί και την άλλη μέρα θα σκεφτόταν προς τα πού θα κολυμπούσε.

Το κύμα τον έστειλε να κτυπήσει πάνω στο βράχο. Η δύναμη ήταν τόσο μεγάλη, που άνοιξε τα μάτια του απότομα και τινάχτηκε προς τα εμπρός με μια μόνο κίνηση. Μόλις βγήκε έξω από τα φυτά στη ρίζα του βράχου, είδε μπροστά του το πιο μεγάλο ψάρι που είχε συναντήσει ποτέ του. Εκατό φορές μεγαλύτερο από τον ασημένιο. Φοβήθηκε τόσο πολύ που έμεινε εντελώς ακίνητος. Αυτό όμως ήταν και το γεγονός που τον έσωσε. Το μεγάλο ψάρι, γνωρίζοντας ότι στο βράχο κοιμούνται μικρά ψαράκια, είχε τινάξει την ουρά του, πάνω στα φύκια. Όμως όσο μεγάλο και να ήταν, φαίνεται ότι δεν έβλεπε τόσο καλά. Όσο ο ασημένιος καθόταν ακίνητος, δεν μπορούσε να τον δει. Αν ο ασημένιος εκείνη την ώρα έκανε την παραμικρή κίνηση, το τεράστιο ψάρι θα τον έκανε μια χαψιά. Έκανε άλλο ένα κύκλο, γύρω από τον βράχο και με μια περήφανη κίνηση της ουράς του, που παραλίγο να κτυπήσει τον ασημένιο στο πρόσωπο, εξαφανίστηκε στο σκοτάδι της λίμνης. Σιγά-σιγά ο ασημένιος άρχισε να βρίσκει πάλι το κουράγιο του. Η αδελφή του, του είχε μιλήσει για ένα τεράστιο καλαμάρι. Ποτέ όμως κανείς δεν του είχε πει για τόσο μεγάλα ψάρια. Ένοιωσε απογοήτευση. Προς τα πού έπρεπε να κολυμπήσει τώρα! Χωρίς να μπορεί να αποφασίσει, έσπρωξε το νερό προς τα πίσω και έφυγε αντίθετα από κει που κολύμπησε πριν από λίγο το τεράστιο ψάρι. Τώρα ο βυθός άρχισε να αλλάζει όψη. Δεν είχε πια άμμο. Μόνο πέτρες. Ολοστρόγγυλες, τεράστιες χρωματιστές πέτρες. Το φως περνούσε μέσα από το νερό και δημιουργούσε πράσινους, κίτρινους, γαλάζιους και κόκκινους κύκλους γύρω του. Άρχισε να χαίρεται και να κυνηγάει τα χρώματα σαν να ήταν οι μικροί φίλοι του που έπαιζε. Οι φίλοι του! Μόλις τους θυμήθηκε, ένοιωσε μια λύπη να τον γεμίζει και ξαφνικά του έφυγε όλη η χαρά που του έδινε το κυνήγι των χρωμάτων. Μπορεί και να μη έβλεπε τους φίλους του, ποτέ ξανά. Ένα δάκρυ κύλησε από την άκρη του ματιού του.
«Πρόσεχε! Μη συνεχίζεις! Είναι πολύ επικίνδυνο προς τα κει που πας!»
Τρόμαξε ο ασημένιος. Από πού ακούστηκε αυτή η φωνή; Γύρισε το κεφάλι του ένα γύρο, αλλά δεν είδε τίποτε.
«Εδώ, στην άκρη του νερού. Είμαι μια μικρή χελώνα.» Κοίταξε με απορία το ζώο που έμοιαζε με πέτρα. Ναι, έμοιαζε με μεγάλο βράχο. Έτσι τουλάχιστον πίστεψε, όταν κολύμπησε δίπλα του.
«Χελώνα! Δεν έχω ξανασυναντήσει χελώνα! Εγώ είμαι ψάρι. Ασημένιο με φωνάζουνε. Δηλαδή με φωνάζανε οι φίλοι μου. Θύμωσα γιατί δεν με αφήνανε να φάω πάνω από δυο φορές την μέρα, έφυγα μακριά τους και δεν μπορώ να βρω πια το δρόμο του γυρισμού. Η λίμνη είναι τεράστια τελικά!»
«Η λίμνη; Ποια λίμνη; Το ποτάμι θέλεις να πεις.»

Συνεχίζεται ...........

Σάββατο, 7 Μαΐου 2011

Μόλις γύρισα από το γάμο της ανηψιάς μου. Το μοναδικό κορίτσι στο σόι μας. Είναι η κόρη της αδελφής μου και μου αρέσει να τη λέω κι εγώ κόρη μου γιατί έτσι την νοιώθω. Θα ανεβάσω μερικές φωτογραφίες  και ξεκινάω απο τον γαμπρό που περιμένει έξω απο την εκκλησία


Όχι όμως για πολύ γιατί η νύφη φθάνει στην ώρα της. Πριν όμως απο αυτό να κι η αφεντιά μου μαζί με τον πατέρα μου και το γιό μου. Τυχερός που παντρεύει την εγγονή του.



Η νύφη όχι γιατί είναι ανηψιά μου, αλλά πριγκηπέσα σκέτη φθάνει κρατώντας απο το χέρι τον πατέρα της και τον αδελφό της.

Η αδελφή μου σε όλο το μυστήριο κρατιόταν για να μην κλάψει με αποτέλεσμα κλαυσίγελα.
Τώρα πια το ρύζι δεν το ρίχνουν μέσα στην εκκλησία αλλά έξω γιατί πέφτουν και πρόστιμα.

Τους εύχομαι μέσα απο την καρδιά μου να ζήσουν ευτυχισμένοι και αγαπημένοι σύντροφοι μέχρι τα βαθιά γεράματα.
Μετά στο γλέντι έπεσε χορός μέχρι τώρα που σας γράφω στι 4 το πρωί. Εγώ βέβαια φαίνεται ότι χορεύω, αλλά στην πραγματικότητα στήθηκα κάνοντας πως χορεύω για να φωτογραφηθώ. Με πονούσαν πολύ οι αρθρώσεις μου. Παρ' όλα αυτά πέρασα υπέροχα και είμαι πολύ χαρούμενη.
 Και η τρελλή εγώ προσπαθώντας να κάνω φιγούρες.


Τώρα νομίζω ότι αρχίζω να καταρρέω  πια !!!! Λέω να κοιμηθώ. Απο τις 4 το πρωί είμαι ξύπνια.
Να μας ζήσουν και να ευτυχήσουν !!!

Παρασκευή, 6 Μαΐου 2011

Φτιάχνοντας μια τσάντα

Δεύτερη ανάρτηση μέσα στη μέρα. Θέλω να σας δείξω μια τσάντα που έφτιαξα χωρίς να σας πω από την αρχή πώς. 
Τώρα αφού σας την έδειξα θα σας πω πως την έφτιαξα. Διπλώνοντας σελίδες παλιών περιοδικών. Φτιάχνεις λωρίδες πλεκτές που τις ενώνεις με ράψιμο. Δείτε ακόμη μερικές φωτογραφίες.


Είναι μια μέθοδος κατασκευής που τη χρησιμοποιούν πολύ στην Αμερική χρησιμοποιώντας χαρτάκια από καραμέλες . Μπορείς να φτιάξεις και άλλα πράγματα όπως κουτιά, καλάθια, ζώνες.
Φτιάχνω τώρα μια μεγαλύτερη τσάντα από αυτή στη φωτογραφία και ένα κουτί αλλά είναι μισοτελειωμένα. Θα σας τα δείξω στο μέλλον.

Βιβλίο ευχών

Ναι βιβλιο ευχών είναι στη φωτογραφία. Το έφτιαξα εγώ για την μοναδική μου ανηψιά που παντρεύεται το Σάββατο. Το έντυσα με σατέν κρέμ και απο πάνω με δανδέλα. Για τα αρχικά τους χρησιμοποίησα κορδέλα ασημένια που κόλλησα επάνω ασημένια μπαλάκια πολύ μικρά. Και λίγα λιλά γιατί αυτό είναι το κυρίαρχο χρώμα του γάμου. Μέσα ζωγράφισα γαμπρούς και νύφες σε διάφορες σελίδες.
Τα σκίτσα τα έκανα με το χέρι αντιγράφοντας τα απο διάφορα που βρήκα στο ιντερνετ. Τα έβαψα με τέμπερες. Να κι άλλο ένα.
Κι άλλο ένα
Σε κάποιες άλλες σελίδες έκανα ένα μικρό σκίτσο στο πάνω μέρος της σελίδας για να μείνει χώρος και για τους καλεσμένους να γράψουν.

ή


Πάλι καλά αν λάβει κανείς υπ'όψιν του ότι το ζωγράφισα και έτρεμε το χέρι μου γιατί είχα πάρει τα χημειοθεραπευτικά χάπια.
Να και εικόνα του προφήτη Ηλία για το γάμο, αν και δεν μου αρέσει καθόλου. 


Είχα τρία χρόνια να ζωγραφίσω και έχω κάνει πάρα πολλά λάθη. Ομως την ζωγράφισα με αγάπη και με βοήθησε γιατί ξανάρχισα να ζωγραφίζω. Οχι πολύ συχνά αν λάβει κανείς υπ' όψιν του ότι 4 μέρες τη βδομάδα είμαι χάλια. Με έπιασαν και συμπτώματα στέρησης της κορτιζόνης απο την μείωση σύν το δεξί χέρι που κάνω φυσιοθεραπείες γιατί έχει σπάσει ένας τένοντας. Τέρμα οι δικαιολογίες. Αλλοι άνθρωποι ζωγραφίζουν με το στόμα και κάνουν υπέροχα έργα. Θα προσπαθήσω κι άλλο.
Οι επόμενες φωτογραφίες θα είναι απο το γάμο και απο το γλέντι μετά.