Συμβουλές για όλους

Τα μυρμίγκια έχουν ένα πρόβλημα: σιχαίνονται τα αγγούρια. Αφήστε τη φλούδα τους κοντά στα μέρη

που συχνάζουν! Εγγυημένη επιτυχία!!!!

Το Detthol είναι εξίσου αποτελεσματικό!!!

Για να έχετε καθαρό και αγνό πάγο : βράστε το νερό πριν το καταψύξετε...

 Για να λάμψει ο καθρέφτης σας: χρησιμοποιείστε Λευκό Οινόπνευμα 

Για να βγάλετε την τσίχλα από ένα ρούχο: βάλτε το στην κατάψυξη για μία ώρα.

Για να διατηρείτε τα λευκά σας όσο πιο λευκά γίνεται:

βάλτε τα να μουλιάσουν σε ζεστό νερό με μια φέτα λεμόνι για 10 λεπτά.

Για να λάμψουν τα μαλλιά σας: βάλτε μια κουταλιά του γλυκού ξύδι στα μαλλιά σας και μετά λούστε τα!

Για να έχετε την μεγαλύτερη ποσότητα χυμού απο ένα λεμόνι:  Βάλτε το να μουλιάσει σε ζεστό νερό για μια ώρα και μετά αρχίσετε να το στύβετε.

Για να αποφύγετε τη μυρωδιά του κουνουπιδιού όταν το μαγειρεύετε: βάλτε μια φέτα ψωμί μέσα στο κουνουπίδι όσο το βράζετε.

 Για να αποφύγετε τα δάκρυα όταν κόβετε κρεμμύδια: μασήστε μια τσίχλα.

Για να βγάλετε τους λεκέδες από μελάνι από ένα ρούχο: βάλτε μια γενναία ποσότητα οδοντόκρεμας στους λεκέδες, αφήστε τη να στεγνώσει και μετά πλύντε το.

Τις παραπάνω συμβουλές μου τις έστειλε φίλος. Αν θέλετε μοιραστείτε μαζί μου δικούς σας οικολογικούς τρόπους για το σπίτι.

Ιδέες από την Ιαπωνία

Τις βρήκα και τις μοιράζομαι. Πανέξυπνες ιδέες απο την Ιαπωνία. Για μικρούς χώρους η πολλαπλή πτυσόμενη καρέκλα

Για το μπαλκόνι ή για μικρό σπίτι. Πανέξυπνο το βρίσκω.
Το επόμενο είναι καναπές που γίνεται κρεβάτι για παιδικό.

Δε λέω κοπιαστικό να ανοίγεις τον καναπέ κάθε βράδυ για να κοιμηθούν τα παιδιά, αλλά όταν ο χώρος δεν το επιτρέπει, το βρίσκω φανταστικό.
Μια πρίζα που είναι και κρυψώνα. Θέλεις να πάρεις τα λεφτά απο την τράπεζα αλλά δεν ξέρεις πού να τα βάλεις? Να η λύση.

Άντε να φανταστεί τώρα ο κλέφτης ότι η πρίζα είναι και χρηματοκιβώτιο. Τώρα γιατί έχουν βάλει μέσα την οδοντόβουρτσα δεν καταλαβαίνω. Κι άλλη μια πρίζα που μπορεί να μικραίνει σε όγκο.

Μάλλον οι Ιάπωνες πρέπει να έχουν σοβαρό πρόβλημα χώρου αν κρίνω απο την επόμενη φωτογραφία που όμως τη βρίσκω πολύ καλή.

Δύο πράγματα όμως ζήλεψα πολύ και θα τα ήθελα. Το ποδήλατο που ακολουθεί

και θέλω ΤΩΡΑ όμως τις φωτιζόμενες παντόφλες για να μη σκοντάφτω το βράδυ όταν σηκώνομαι για την ανάγκη μου.

Απλά ακούστε την ομιλία...

http://www.ted.com/talks/lang/gre/jill_bolte_taylor_s_powerful_stroke_of_insight.html

Και τώρα τι κάνουμε;

Στα 50 να ψάχνεις για δουλειά ενώ είσαι και άρρωστη μετά από 23 χρόνια εργασίας δεν είναι και το πιο εύκολο πράγμα στη γή. Ξέρω ότι υπάρχουν και χειρότερα. Αλλά !!!! 

Η πρωτοβάθμια επιτροπή του ΙΚΑ μου κατέβασε το ποσοστό ανικανότητας απο 67 σε 55%. Το θεώρησα άδικο γιατί δεν είχε αλλάξει τίποτε στην κατάσταση της υγείας μου και έκανα ένσταση. 

Αποτέλεσμα :   Η Δευτεροβάθμια επιτροπή κατέβασε το ποσοστό σε 45%. Και εγώ αναρωτιέμαι. Επομένως είμαι υγιής? Ο γιατρός που με παρακολουθεί στο Ιπποκράτειο, λέει πως όχι. Χρόνιο νόσημα. Takayasu ή μεγάλη αρτηρήτιδα. Εγώ αισθάνομαι ακριβώς το ίδιο όπως πέρυσι με το 67% και τα φάρμακα είναι τα ίδια. Το ΙΚΑ όμως για να με τιμωρήσει μου αφαίρεσε εντελώς την σύνταξη ανικανότητας όπως και την ιατρική περίθαλψη. Ελλάς το μεγαλείο σου. Και άκουγα το πρωι στις ειδήσεις ότι κόψαν μόνο τις μαιμούδες αναπηρικές. Ψέμματαααα ! Κόβεται τα πάντα. Και τιμωρείται εις θάνατον όποιον τολμήσει και αρρωστήσει.

Εγώ τώρα πρέπει να σταματήσω τα φάρμακα που μου προκαλούν ζάλη, κόπωση και πονοκεφάλους και να ψάξω για δουλειά. Να αυτοκτονήσω μου λέτε.

Εντάξει καταλάβαμε κύριοι.  Ντροπή σας. 

Απο εξωτερικός ασθενής του Ιπποκρατείου τώρα δεν μπορώ ούτε εξετάσεις να κάνω. 

Το μόνο που μπορώ να πώ είναι ότι λυπάμαι και φοβάμαι.

Δεν έχω τι να γράψω, γιατί το μυαλό μου έχει γίνει σαν σούπα με τη ζέστη που κάνει αυτές τις μέρες. 

Είμαι συνέχεια με τον ανεμιστήρα και δεν μπορώ ούτε να κουνηθώ γιατί με την παραμικρή κίνηση ιδρώνω. Η κορτιζόνη προφανώς επιδεινώνει τη ζέστη που νοιώθω.

Όταν χρειαστεί να βγώ έξω έχω μαζί μου και την βεντάλια σα θείτσα, αλλά τι να κάνω ?

Ονειρεύομαι παγωτά και γρανίτες αλλά δυστυχώς είμαι σε δίαιτα.

      

Μόνο η θάλασσα μας σώζει. Κανένα μπανάκι για δροσιά.

Προς το παρόν σας φιλώ γλυκά και πάω στον ανεμιστήρα μου πάλι.

Ο ΠΟΛΥΤΙΜΟΣ ΧΡΟΝΟΣ ΤΩΝ ΩΡΙΜΩΝ

Μου το έστειλε μια φίλη. Το διάβασα, με συγκίνησε και το ασπάζομαι, γι' αυτό και το δανείζομαι.

Ο ΠΟΛΥΤΙΜΟΣ ΧΡΟΝΟΣ ΤΩΝ ΩΡΙΜΩΝ
 
Από τον Mario de Andrade (Ποιητή, συγγραφέα, δοκιμιογράφο και
μουσικολόγο από τη Βραζιλία).
 
«Μέτρησα τα χρόνια μου και συνειδητοποίησα, ότι μου υπολείπεται λιγότερος
χρόνος ζωής απ'ότι έχω ζήσει έως τώρα...
Αισθάνομαι όπως αυτό το παιδάκι που κέρδισε μια σακούλα καραμέλες:
τις πρώτες τις καταβρόχθισε με λαιμαργία αλλά όταν παρατήρησε ότι του
απέμεναν λίγες, άρχισε να τις γεύεται με βαθιά απόλαυση.
Δεν έχω πια χρόνο για ατέρμονες συγκεντρώσεις όπου συζητούνται,
καταστατικά, νόρμες, διαδικασίες και εσωτερικοί κανονισμοί, γνωρίζοντας ότι
δε θα καταλήξει κανείς πουθενά.

Δεν έχω πια χρόνο για να ανέχομαι παράλογους ανθρώπους που παρά τη
χρονολογική τους ηλικία, δεν έχουν μεγαλώσει.

Δεν έχω πια χρόνο για να λογομαχώ με μετριότητες.
Δε θέλω να βρίσκομαι σε συγκεντρώσεις όπου παρελαύνουν
παραφουσκωμένοι εγωισμοί.
Δεν ανέχομαι τους χειριστικούς και τους καιροσκόπους.

Με ενοχλεί η ζήλια και όσοι προσπαθούν να υποτιμήσουν τους ικανότερους
για να οικειοποιηθούν τη θέση τους, το ταλέντο τους και τα επιτεύγματα τους.

Μισώ, να είμαι μάρτυρας των ελαττωμάτων που γεννά η μάχη για ένα
μεγαλοπρεπές αξίωμα. Οι άνθρωποι δεν συζητούν πια για το περιεχόμενο...
μετά βίας για την επικεφαλίδα.

Ο χρόνος μου είναι λίγος για να συζητώ για τους τίτλους, τις επικεφαλίδες.
Θέλω την ουσία, η ψυχή μου βιάζεται...Μου μένουν λίγες καραμέλες στη
σακούλα...

Θέλω να ζήσω δίπλα σε πρόσωπα με ανθρώπινη υπόσταση.
Που μπορούν να γελούν με τα λάθη τους.
Που δεν επαίρονται για το θρίαμβό τους.
Που δε θεωρούν τον εαυτό τους εκλεκτό, πριν από την ώρα τους.
Που δεν αποφεύγουν τις ευθύνες τους.
Που υπερασπίζονται την ανθρώπινη αξιοπρέπεια
Και που το μόνο που επιθυμούν είναι να βαδίζουν μαζί με την αλήθεια και την
ειλικρίνεια.

Το ουσιώδες είναι αυτό που αξίζει τον κόπο στη ζωή.
Θέλω να περιτριγυρίζομαι από πρόσωπα που ξέρουν να αγγίζουν την καρδιά
των ανθρώπων...
Άνθρωποι τους οποίους τα σκληρά χτυπήματα της ζωής τους δίδαξαν πως
μεγαλώνει κανείς με απαλά αγγίγματα στην ψυχή.

Ναι, βιάζομαι, αλλά μόνο για να ζήσω με την ένταση που μόνο η ωριμότητα
μπορεί να σου χαρίσει.


Σκοπεύω να μην πάει χαμένη καμιά από τις καραμέλες που μου
απομένουν...Είμαι σίγουρος ότι ορισμένες θα είναι πιο νόστιμες απ’όσες έχω
ήδη φάει.

Σκοπός μου είναι να φτάσω ως το τέλος ικανοποιημένος και σε ειρήνη με τη
συνείδησή μου και τους αγαπημένους μου.
Εύχομαι και ο δικός σου να είναι ο ίδιος γιατί με κάποιον τρόπο θα φτάσεις κι
εσύ...»

Σκέψεις για μια συγγνώμη.

Έχει χρειαστεί πολλές φορές στη ζωή μου να ζητήσω συγγνώμη. Και δεν εννοώ το τυπικό συγγνώμη που το ξεστομίζουμε χωρίς να καταλαβαίνουμε το βαθύτερο νόημά του. Εννοώ το συγγνώμη που ζητάμε από το βάθος του είναι μας, γιατί πραγματικά καταλάβαμε ότι η συμπεριφορά μας, δηλαδή μια πράξη μας ή ο λόγος μας, πείραξε με οποιονδήποτε τρόπο κάποιον συνάνθρωπό μας.
Παλιά δεν γνώριζα πώς ζητάν συγγνώμη, και το έλεγα πάντα προκειμένου μια κατάσταση μη γίνει χειρότερη. Δεν το εννοούσα όμως πάντα. Ήταν απλώς μια λέξη που με διευκόλυνε. Και έπιανε πάντα.
Χρειάστηκαν πολλά χρόνια και άσχημες εμπειρίες για να φθάσω να καταλάβω πως αν δεν μάθεις να συγχωρείς τον εαυτό σου πρώτα, δεν πρόκειται να εννοείς το συγγνώμη που ξεστομίζεις.
Υπάρχουν άνθρωποι βέβαια που δεν το έχουν ξεστομίσει ποτέ στη ζωή τους. Καταφέρνουν να δικαιολογούν πάντα τον εαυτό τους και να ρίχνουν το φταίξιμο στους άλλους. Πολύ εγωιστικό θα μου πείτε. Σίγουρα. Όμως πιστεύω πως η συγγνώμη εκτός απο τον εγωισμό κάποιου, του στραπατσάρει και το ρόλο που έχει αναλάβει να παίζει σ' αυτή τη ζωή.
Αν κάποιος για παράδειγμα, παίζει το ρόλο του καλού, δεν συμβαδίζει το συγγνώμη με το ρόλο του.
Ενας ρόλος καλού χαλάει όταν αναγκαστεί να παραδεχτεί πως έφταιγε.
Αν ο ρόλος που παίζει είναι του τύπου που πάντα έχει δίκιο ή του ξερόλα, πάλι δεν ταιριάζει με το συγγνώμη που θα πεί.

Επομένως αν δεν δούμε καθαρά το ρόλο που παίζουμε, αν δεν κοιτάξουμε μέσα μας με θάρρος και ειλικρίνια, ώστε να καταστρέψουμε τους ψεύτικους ρόλους, και να συγχωρήσουμε πρώτα τον ευατό μας, είναι πολύ δύσκολο να φθάσουμε να ζητάμε συγγνώμη με ταπεινότητα και να το εννοούμε.